چرا انگشت‌هایمان در آب چروک می‌شوند؟
چروک شدن انگشت‌ها در آب یک واکنش فعال بدن است که دستگاه عصبی آن را کنترل می‌کند، نه نتیجه ساده خیس شدن و ورم کردن پوست. وقتی دست چند دقیقه در آب می‌ماند، رشته‌های عصبی سمپاتیک به رگ‌های خونی ریز زیر پوست نوک انگشت فرمان تنگ شدن می‌دهند.
با کم شدن خون در این رگ‌ها، حجم بافت نرم زیر پوست کمی کاهش پیدا می‌کند. پوستی که در نقاطی به بافت زیرین محکم چسبیده است، به داخل کشیده می‌شود و شیارهای آشنا را می‌سازد.
مهم‌ترین شاهد این توضیح آن است که در انگشتی که عصب آن قطع یا آسیب‌دیده است، این چروک‌ها تشکیل نمی‌شوند. پزشکان از همین ویژگی برای بررسی سلامت اعصاب استفاده می‌کنند.
اینکه این واکنش چه فایده‌ای دارد، هنوز محل بحث است. مشهورترین فرضیه می‌گوید چروک‌ها چنگ‌زدن به اشیای خیس را آسان‌تر می‌کنند، اما آزمایش‌هایی که این فرضیه را سنجیده‌اند، نتایج یکسانی نداشته‌اند.
باور رایج: پوست آب را جذب می‌کند و ورم می‌کند
توضیحی که بیشتر ما از کودکی شنیده‌ایم این است که پوست مثل اسفنج آب را جذب می‌کند، لایه بیرونی آن ورم می‌کند و چون جای کافی برای گسترش ندارد، چین می‌خورد. این توضیح بر پایه پدیده‌ای به نام اسمز است.
اسمز یعنی حرکت آب از محیطی که مواد محلول کمتری دارد به محیطی که مواد محلول بیشتری دارد، از میان یک لایه نیمه‌تراوا. آب شیر یا آب استخر از داخل سلول‌های پوست رقیق‌تر است، پس انتظار می‌رود آب به سمت پوست حرکت کند.
بخشی از این توضیح درست است. لایه بیرونی پوست واقعاً آب جذب می‌کند، کمی متورم می‌شود و سفید و کدر به نظر می‌رسد. اما اگر چروک شدن فقط اسمز و ورم بود، در انگشتی که عصبش قطع شده هم دیده می‌شد، و مشاهدات بالینی خلاف این را نشان می‌دهند.
پس جذب آب شاید نقش آغازگر یا کمکی داشته باشد، اما عامل اصلی شیارها واکنش عصبی و تغییر جریان خون است.
چروک کاملاً غیرفعال هم وجود دارد، اما زمان دیگری دارد. پزشکی قانونی پوست سفید و پرچین جسدی را که مدت‌ها در آب مانده «دست زن رخت‌شوی» می‌نامد. این تغییر بدون فرمان عصبی و طی ساعت‌ها تا روزها پیش می‌رود، اما چروک انگشت زنده در چند دقیقه ظاهر می‌شود.
ساختار پوست نوک انگشت
برای فهم سازوکار، اول باید لایه‌های پوست نوک انگشت را بشناسیم. پوست سه لایه اصلی دارد و پوست کف دست و کف پا، که پوست بدون مو نامیده می‌شود، ویژگی‌هایی دارد که آن را برای چروک شدن در آب آماده‌تر می‌کند.
| لایه یا جزء | توضیح | نقش در چروک شدن |
|---|---|---|
| لایه شاخی | بیرونی‌ترین بخش روپوست، ساخته‌شده از سلول‌های مرده پر از پروتئین کراتین؛ در کف دست و پا ضخیم‌تر از بقیه بدن است | آب جذب می‌کند، کمی متورم و سفید می‌شود |
| روپوست (اپیدرم) | لایه بیرونی پوست که رگ خونی ندارد | سطحی است که چروک روی آن دیده می‌شود |
| درم | لایه زیرین با رگ‌ها، اعصاب، غدد عرق و الیاف پروتئینی مثل کلاژن | محل رگ‌های ریز و رشته‌های عصبی درگیر در واکنش |
| بافت نرم زیر پوست (بالشتک نوک انگشت) | بافت چربی و همبند که با رشته‌هایی به پوست و استخوان متصل است | کاهش حجم آن باعث فرو رفتن پوست می‌شود |
| اتصالات مستقیم سرخرگی‌سیاهرگی | مسیرهای کوتاه میان سرخرگ‌ها و سیاهرگ‌های ریز که در نوک انگشت‌ها فراوان‌اند | اصلی‌ترین رگ‌هایی که در این واکنش تنگ می‌شوند |
| غدد و مجاری عرق | در کف دست و پا تراکم بسیار بالایی دارند | یکی از مسیرهای احتمالی ورود آب و آغاز واکنش |
اتصالات مستقیم سرخرگی‌سیاهرگی در تنظیم دمای بدن نقش دارند: برای دفع گرما باز و برای حفظ آن بسته می‌شوند. کنترل آن‌ها با دستگاه عصبی سمپاتیک است، بخشی از دستگاه عصبی خودمختار که بدون اراده ما ضربان قلب، تعریق و قطر رگ‌ها را تنظیم می‌کند.
سازوکار چروک شدن، مرحله به مرحله
پژوهشگران هنوز بر سر همه جزئیات، به‌ویژه آغازگر دقیق واکنش، توافق کامل ندارند. اما مسیر کلی آن تا حد زیادی روشن شده است:
- تماس طولانی با آب: دست یا پا چند دقیقه در آب می‌ماند و در آب گرم، واکنش سریع‌تر شروع می‌شود. اولین نشانه‌ها معمولاً پس از چند دقیقه دیده می‌شوند و چروک‌ها در حدود نیم ساعت به بیشترین حد خود می‌رسند.
- ورود آب به پوست: آب وارد لایه شاخی می‌شود. یک توضیح مطرح این است که آب از راه مجاری عرق، که در کف دست بسیار فراوان‌اند، به لایه‌های عمیق‌تر می‌رسد و تعادل نمک، به‌ویژه سدیم، را در اطراف پایانه‌های عصبی تغییر می‌دهد.
- تحریک رشته‌های عصبی: این تغییر رشته‌های عصبی سمپاتیک پوست را فعال می‌کند، هرچند حسگر دقیق آن هنوز به‌طور کامل مشخص نیست.
- تنگ شدن رگ‌ها: رشته‌های سمپاتیک به رگ‌های ریز نوک انگشت، به‌ویژه اتصالات مستقیم سرخرگی‌سیاهرگی، فرمان تنگ شدن می‌دهند. به این پدیده «انقباض عروق» می‌گویند. اندازه‌گیری با دستگاه‌های لیزری نشان داده است که هم‌زمان با چروک شدن، جریان خون نوک انگشت کم می‌شود.
- کاهش حجم بالشتک نوک انگشت: با کم شدن خون در این رگ‌ها، حجم بافت نرم زیر پوست کمی کم می‌شود.
- کشیده شدن پوست به داخل: پوست نوک انگشت در نقاطی با رشته‌های همبند به بافت‌های زیرین متصل است. وقتی حجم زیر پوست کم می‌شود، پوست در این نقاط به داخل کشیده می‌شود و در فاصله میان آن‌ها بالا می‌ماند. نتیجه، الگوی شیارها و برآمدگی‌هاست.
- بازگشت به حالت عادی: پس از بیرون آمدن از آب، رگ‌ها دوباره باز می‌شوند، خون به بالشتک نوک انگشت برمی‌گردد و چروک‌ها معمولاً در چند دقیقه تا حدود نیم ساعت از بین می‌روند.
یک تشبیه ساده به فهم این فرایند کمک می‌کند. بالشتکی پر از هوا را تصور کنید که روکش آن در چند نقطه با دکمه به بالشتک دوخته شده است، مثل بعضی مبل‌های چستر. وقتی بالشتک پر است، روکش صاف به نظر می‌رسد.
اگر کمی از هوای بالشتک را خالی کنید، روکش در محل دکمه‌ها فرو می‌رود و میان آن‌ها چین می‌خورد. در نوک انگشت، خون نقش هوا و رشته‌های همبند نقش دکمه‌ها را دارند و دستگاه عصبی تصمیم می‌گیرد چه وقت بخشی از این حجم خالی شود.
یک پیامد جالب این سازوکار آن است که چروک‌ها تصادفی نیستند. پژوهشگران دانشگاه بینگهمتون در آمریکا در سال ۲۰۲۵ انگشت شرکت‌کنندگان را ۳۰ دقیقه در آب گذاشتند و آزمایش را دست‌کم یک روز بعد تکرار کردند. الگوی چروک‌ها هر بار همان بود، چون رگ‌های زیر پوست جای خود را تقریباً ثابت نگه می‌دارند.
به گفته این پژوهشگران، همین ثبات ممکن است در پزشکی قانونی به تطبیق اثر انگشت خیس‌خورده با اثر انگشت خشک کمک کند.
این توضیح با چند مشاهده دیگر هم سازگار است. در برخی پژوهش‌ها، کرم‌های بی‌حس‌کننده موضعی که رگ‌های پوست را تنگ می‌کنند، بدون تماس با آب هم چروک‌هایی شبیه چروک‌های آب ایجاد کرده‌اند.
همچنین چروک‌ها تقریباً فقط روی پوست بدون موی کف دست، انگشت‌ها، کف پا و انگشت‌های پا دیده می‌شوند، یعنی همان جاهایی که اتصالات مستقیم سرخرگی‌سیاهرگی و مجاری عرق فراوان‌اند. پوست پشت دست یا ساعد، حتی پس از مدت طولانی در آب، چنین الگویی پیدا نمی‌کند.
شاهد اصلی: در انگشتی که عصبش آسیب دیده، چروکی ایجاد نمی‌شود
قوی‌ترین شاهد برای نقش دستگاه عصبی از مشاهدات پزشکی آمده است. در سال ۱۹۳۵ میلادی، لوئیس و پیکرینگ گزارش کردند که در بیمارانی که عصب میانی دستشان قطع شده بود، انگشت‌های وابسته به این عصب در آب چروک نمی‌شدند. انگشت‌های دیگر همان دست به‌طور طبیعی چروک می‌شدند.
عصب میانی یکی از عصب‌های اصلی دست است. حس و بخشی از حرکت شست، انگشت اشاره، انگشت میانی و بخشی از انگشت حلقه را این عصب تأمین می‌کند.
اهمیت این مشاهده در آن است که تنها تفاوت دو گروه انگشت، وجود یا نبود ارتباط عصبی است. آب، مدت غوطه‌وری و ساختار پوست یکسان است. اگر چروک شدن صرفاً پدیده‌ای فیزیکی مثل اسمز بود، باید در هر دو گروه دیده می‌شد.
پژوهش‌های بعدی هم نشان دادند که مسدود کردن موقت عصب با داروی بی‌حسی، یا مصرف داروهایی که بر دستگاه عصبی سمپاتیک اثر می‌گذارند، می‌تواند چروک شدن را کاهش دهد یا از بین ببرد.
کاربرد پزشکی: آزمون چروک شدن پوست
از همین ویژگی آزمونی ساده ساخته شده است که در منابع پزشکی «آزمون چروک شدن پوست» یا «آزمون غوطه‌وری» نام دارد. اوریاین آن را در سال ۱۹۷۳ برای ارزیابی آسیب عصب در دست معرفی کرد و بعدها در بررسی برخی بیماری‌های اعصاب محیطی هم به کار رفت. روند کلی آن این‌گونه است:
- دست بیمار برای مدت مشخصی، معمولاً حدود ۳۰ دقیقه، در آب ولرم قرار می‌گیرد.
- پس از بیرون آوردن دست، پزشک میزان چروک شدن هر انگشت را بررسی می‌کند.
- میزان چروک با یک مقیاس ساده درجه‌بندی می‌شود، از نبود چروک تا چروک کامل.
- انگشت‌های کم‌چروک یا بدون چروک، به‌ویژه اگر الگوی آن‌ها با مسیر یک عصب مشخص منطبق باشد، احتمال آسیب آن عصب را مطرح می‌کنند.
مزیت مهم این آزمون آن است که به همکاری فعال بیمار نیاز ندارد. در معاینه‌های رایج حس، بیمار باید بگوید چه احساس می‌کند، که برای کودکان خردسال یا کسانی که نمی‌توانند به‌خوبی ارتباط برقرار کنند دشوار است.
در آزمون چروک شدن، پاسخ بدن مستقیماً دیده می‌شود. به همین دلیل، این آزمون برای بررسی آسیب اعصاب دست پس از بریدگی‌ها و در برخی بیماری‌های اعصاب کوچک، مانند نوروپاتی دیابتی، مطالعه شده است.
مدت آزمون هم مهم است. در پژوهشی در سال ۲۰۲۲ روی ۲۰ بیمار با بریدگی کامل عصب انگشت، تفاوت روشن انگشت آسیب‌دیده با انگشت سالم به‌طور میانگین حدود ۲۵ دقیقه بعد ظاهر شد و یک‌چهارم بیماران به ۴۰ دقیقه نیاز داشتند. پس توقف آزمون در ۳۰ دقیقه ممکن است آسیب عصب را پنهان بگذارد.
این آزمون یک ابزار کمکی است، نه روش تشخیصی قطعی. نتیجه آن تحت تأثیر دمای آب، مدت غوطه‌وری، سن، ضخامت پوست و بعضی داروها قرار می‌گیرد و تفسیر آن باید به عهده پزشک باشد.
چروک نشدن یک انگشت به‌تنهایی نشانه بیماری نیست. اما اگر همراه با بی‌حسی، مورمور شدن یا ضعف باشد، بهتر است با پزشک در میان گذاشته شود.
عوامل مؤثر بر سرعت و شدت چروک شدن
همه افراد و همه شرایط به یک اندازه چروک نمی‌شوند. جدول زیر عوامل شناخته‌شده را خلاصه می‌کند:
| عامل | اثر مشاهده‌شده | توضیح احتمالی |
|---|---|---|
| دمای آب | در آب گرم، چروک سریع‌تر ظاهر می‌شود | آب گرم نفوذ آب به پوست را سریع‌تر می‌کند و دمای مناسب واکنش رگ‌ها را آسان‌تر می‌کند |
| شوری آب | در آب بسیار شور، چروک کندتر ایجاد می‌شود | تفاوت غلظت نمک میان آب و پوست کمتر است و آب کمتری وارد پوست می‌شود |
| مدت غوطه‌وری | با افزایش زمان، چروک بیشتر می‌شود تا به حد ثابتی برسد | بیشترین حد معمولاً حدود نیم ساعت پس از شروع است |
| سالم بودن عصب | با آسیب عصب، چروک کم یا ناپدید می‌شود | فرمان تنگ شدن رگ‌ها به پوست نمی‌رسد |
| بیماری‌های اعصاب محیطی | در برخی بیماران، مانند مبتلایان به نوروپاتی دیابتی، چروک کمتر گزارش شده است | آسیب رشته‌های عصبی کوچک خودمختار |
| سن | در برخی مطالعات، در سالمندان چروک کمتر بوده است | تغییرات پوست و عملکرد رگ‌ها با افزایش سن |
| فیبروز کیستیک | چروک شدن غیرعادی سریع و شدید کف دست | تغییر ترکیب نمک در عرق و پوست در این بیماری ژنتیکی |
این یافته‌ها از مطالعاتی با روش‌های متفاوت به دست آمده‌اند. پس بهتر است آن‌ها را الگوهای کلی بدانیم، نه قانون‌هایی که درباره هر فرد صدق می‌کنند.
مورد فیبروز کیستیک نمونه جالبی است. در برخی مبتلایان به این بیماری، کف دست پس از چند دقیقه تماس با آب به‌شدت چروک و سفید می‌شود. این پدیده «چروک آب‌زاد کف دست» نام دارد و با این ایده سازگار است که تعادل نمک پوست در آغاز واکنش نقش دارد.
چروک‌ها برای چه هستند: فرضیه چنگ‌زدن
وقتی روشن شد که چروک شدن یک واکنش فعال و کنترل‌شده است، این ایده مطرح شد که شاید فایده‌ای داشته باشد، چون بدن معمولاً سازوکار پیچیده را بی‌دلیل حفظ نمی‌کند.
ایده چنگیزی و همکاران
در سال ۲۰۱۱، مارک چنگیزی، عصب‌شناس آمریکایی، و همکارانش فرضیه‌ای را مطرح کردند که امروز مشهورترین توضیح است. به گفته آن‌ها، الگوی چروک‌های نوک انگشت شبیه شبکه‌های زهکشی است، یعنی شیارهایی که آب را از یک سطح دور می‌کنند.
تشبیه رایج آن، آج لاستیک خودرو است که در جاده خیس آب را از زیر لاستیک خارج می‌کند تا تماس با زمین حفظ شود. چروک‌های انگشت هم ممکن است آب را از میان نوک انگشت و سطح شیء دور کنند و چنگ‌زدن در شرایط خیس را بهتر کنند.
این پیشنهاد بیشتر بر پایه تحلیل شکل چروک‌ها بود، نه آزمایش مستقیم عملکرد دست. نکته کمتر گفته‌شده این است که همان مقاله چروک انگشت در آب را در میمون ماکاک هم نشان داد، یعنی این واکنش مخصوص انسان نیست.
آزمایش کارکلاس و همکاران
در سال ۲۰۱۳، کیریاکوس کارکلاس و همکارانش در دانشگاه نیوکاسل انگلستان این فرضیه را مستقیماً سنجیدند. شرکت‌کنندگان باید اشیای کوچکی مثل تیله را با یک دست برمی‌داشتند، از روزنه‌ای کوچک عبور می‌دادند و در ظرف دیگری می‌گذاشتند.
این کار با انگشت‌های صاف و چروک‌شده از آب، و با اشیای خشک و خیس انجام شد. با انگشت‌های چروک، جابه‌جایی اشیای خیس سریع‌تر بود، اما در اشیای خشک تفاوتی دیده نشد. این یافته با فرضیه چنگ‌زدن سازگار بود و توجه رسانه‌ها را جلب کرد.
تکرار آزمایش و نتایج متفاوت
در علم، یک آزمایش به‌تنهایی کافی نیست و نتایج باید در آزمایش‌های مستقل تکرار شوند. در سال ۲۰۱۴، گروهی به سرپرستی هاسلو در آلمان آزمایشی مشابه طراحی کردند و در جابه‌جایی اشیای خیس یا خشک، بهبود معناداری در عملکرد شرکت‌کنندگان پیدا نکردند.
پژوهش‌های بعدی با روش‌های دیگر، مثل اندازه‌گیری مستقیم اصطکاک یا بررسی گروه‌های دیگر، هم نتایج یکدستی نداشته‌اند. این تفاوت می‌تواند به نوع اشیا، نوع کار، تعداد شرکت‌کنندگان و روش اندازه‌گیری مربوط باشد.
در نتیجه، فرضیه چنگ‌زدن محتمل و جذاب است، اما هنوز به‌طور قطعی اثبات نشده است. جدول زیر این مراحل را خلاصه می‌کند:
| پژوهش | سال | روش کلی | نتیجه |
|---|---|---|---|
| چنگیزی و همکاران | ۲۰۱۱ | تحلیل الگوی چروک‌ها و مقایسه با شبکه‌های زهکشی | طرح فرضیه: چروک‌ها ممکن است آب را دور کنند و چنگ‌زدن در شرایط خیس را بهتر کنند |
| کارکلاس و همکاران | ۲۰۱۳ | جابه‌جایی اشیای خیس و خشک با انگشت صاف و چروک | اشیای خیس با انگشت چروک سریع‌تر جابه‌جا شدند؛ در اشیای خشک تفاوتی نبود |
| هاسلو و همکاران | ۲۰۱۴ | سنجش مهارت دست در جابه‌جایی اشیای خیس و خشک | بهبود معناداری در عملکرد پیدا نشد |
| پژوهش‌های بعدی | سال‌های بعد | روش‌های متنوع، از جمله اندازه‌گیری اصطکاک | نتایج یکدست نیست و بحث ادامه دارد |
توضیح‌های دیگر
این احتمال هم مطرح است که چروک شدن هدف مشخصی نداشته باشد و فقط پیامد جانبی سازوکار تنظیم جریان خون در انگشت‌ها باشد. در زیست‌شناسی تکاملی، همه ویژگی‌های بدن لزوماً سازگاری برای یک هدف خاص نیستند. داوری میان این دو دیدگاه به پژوهش‌های بیشتر نیاز دارد.
باورهای نادرست رایج
چند باور رایج درباره چروک شدن انگشت‌ها با شواهد علمی سازگار نیست یا فقط بخشی از حقیقت را می‌گوید:
- «چروک‌ها فقط به دلیل ورم کردن پوست با آب ایجاد می‌شوند»: لایه بیرونی پوست آب جذب می‌کند، اما الگوی چروک‌ها به فرمان عصبی و تنگ شدن رگ‌ها وابسته است. انگشت بدون عصب سالم با وجود جذب آب، چروک نمی‌شود.
- «پوست در آب آب از دست می‌دهد و مثل کشمش جمع می‌شود»: این تشبیه رایج است، اما پوست در آب شیرین آب از دست نمی‌دهد. کاهش حجم زیر پوست به کاهش خون در رگ‌ها مربوط است، نه به خشک شدن.
- «ثابت شده است که چروک‌ها برای چنگ‌زدن تکامل یافته‌اند»: این یک فرضیه جدی است، اما نتایج آزمایش‌ها یکسان نبوده و موضوع هنوز محل بحث است.
- «چروک شدن سریع یا کند نشانه بیماری است»: سرعت و شدت چروک شدن میان افراد سالم هم متفاوت است و به دمای آب، سن و شرایط دیگر بستگی دارد. تغییر غیرعادی فقط همراه با نشانه‌های دیگر و با ارزیابی پزشک معنا پیدا می‌کند.
سوالات متداول
چرا انگشت‌ها بعد از بیرون آمدن از آب دوباره صاف می‌شوند؟
پس از قطع تماس با آب، محرک واکنش از بین می‌رود، رگ‌های نوک انگشت دوباره باز می‌شوند و خون به بافت نرم زیر پوست برمی‌گردد. با بازگشت حجم این بافت، پوست دوباره صاف می‌شود و آب جذب‌شده در لایه بیرونی هم به‌تدریج تبخیر می‌شود.
آیا چروک شدن انگشت‌ها در آب ضرری دارد؟
نه. این یک واکنش طبیعی و برگشت‌پذیر در افراد سالم است. ماندن بسیار طولانی و مکرر در آب ممکن است لایه بیرونی پوست را نرم و آسیب‌پذیر کند، اما خود چروک‌ها آسیبی به پوست یا انگشت نمی‌زنند.
چرا در آب دریا دیرتر چروک می‌شویم؟
آب دریا شور است و تفاوت غلظت نمک میان آن و پوست کمتر از آب شیرین است، پس آب کندتر وارد لایه بیرونی پوست می‌شود و واکنش دیرتر آغاز می‌شود. این مشاهده با این ایده سازگار است که ورود آب به پوست محرک اولیه واکنش است.
اگر یکی از انگشت‌هایم در آب چروک نشود، باید نگران باشم؟
این مشاهده به‌تنهایی دلیلی برای نگرانی نیست، چون عوامل مختلفی بر میزان چروک اثر می‌گذارند. اما اگر آن انگشت پیش‌تر آسیب دیده یا بریده شده، یا همراه با بی‌حسی، مورمور شدن یا ضعف است، بهتر است آن را با یک متخصص در میان بگذارید، چون ممکن است به وضعیت عصب آن ناحیه مربوط باشد.
آیا انگشت‌های کودکان هم در آب چروک می‌شوند؟
بله، کودکان هم این واکنش را دارند، چون دستگاه عصبی خودمختار آن‌ها فعال است، هرچند شدت آن از فردی به فرد دیگر فرق می‌کند. آزمون چروک شدن پوست هم برای کودکان سودمند است، چون به توضیح دادن و همکاری کودک نیاز ندارد.
چرا فقط نوک انگشت‌ها و کف دست و پا چروک می‌شوند؟
این نواحی پوست بدون مو و لایه شاخی ضخیم‌تری دارند و مجاری عرق و اتصالات مستقیم سرخرگی‌سیاهرگی در آن‌ها فراوان است. پوستشان هم با رشته‌های همبند محکمی به بافت زیرین متصل است، پس کاهش حجم زیر پوست به شکل شیارهای مشخص دیده می‌شود.
جمع‌بندی
چروک شدن انگشت‌ها در آب واکنشی فعال به فرمان دستگاه عصبی سمپاتیک است، نه نتیجه ساده ورم کردن پوست. رگ‌های ریز نوک انگشت تنگ می‌شوند، حجم زیر پوست کم می‌شود و پوست چین می‌خورد. انگشتی که عصبش آسیب دیده چروک نمی‌شود و پزشکان از همین ویژگی برای ارزیابی اعصاب کمک می‌گیرند.
فرضیه چنگ‌زدن، که چنگیزی و همکاران در سال ۲۰۱۱ مطرح کردند و کارکلاس و همکاران در سال ۲۰۱۳ شواهدی به نفع آن یافتند، مشهورترین توضیح برای هدف این واکنش است. اما آزمایش‌های بعدی، از جمله پژوهش هاسلو و همکاران در سال ۲۰۱۴، نتیجه مشابهی نگرفتند و این پرسش هنوز پاسخ قطعی ندارد.
